To logiczne rozumowanie jest po części błędne. Rzeczywiście szczęka i mięśnie twarzy podczas spoczynku powinny być rozluźnione, ale niestety nie dotyczy to języka. Jest on jednym z najsilniejszych mięśni w naszym ciele, dlatego tak ważne jest, aby zadbać o jego poprawne ułożenie w jamie ustnej.

Mając na myśli „właściwe ułożenie języka” logopedzi najczęściej posługują się określeniem ustawienia narządu w pozycję „kobry”. Oznacza to odklejenie języka od dna jamy ustnej i przyklejenie go do  podniebienia (przednia i środkowa część). Język rozszerza się wtedy chowając się za górnymi zębami, a wędzidełko pokazuję się wtedy przyjmując charakterystyczne dla „kobry” rozciągnięcie.

Tylko wtedy, gdy język jest wzniesiony i ułożony na podniebieniu, automatycznie zamykamy usta i oddychamy prawidłowo czyli nosem. Przy poprawnym ułożeniu język jest przygotowany do odruchowego połykania śliny we właściwy sposób. Spionizowany i szeroki język to też narząd przygotowany do artykulacji większości głosek języka polskiego. Istotna jest tez perspektywa ortodontyczna. Właściwie ułożony na podniebieniu język zapewnia m.in. prawidłowy rozwój szczęki. Język naciskając i masując podniebienie, prowokuje je do poszerzania się. Przyjmuje ono wtedy kształt litery U, natomiast jeżeli język leży na dole, szczęka może zmienić swój kształt na literę V. Co za tym idzie, język w znaczny sposób oddziałuje na nieprawidłowe ułożenie zgryzu, lub cofać efekty zakończonego leczenia aparatem ortodontycznym.  

Prawidłowo ukształtowane podniebienie wpływa znacząco na wygląd twarzy.

W codziennych sytuacjach kilka czynników może nas skłonić do zgłoszenia się po poradę specjalisty. Przede wszystkim jeśli dziecko odpoczywa lub śpi z otwartą buzią (może to wskazywać na nieprawidłowy tor oddechowy), ma problem z połykaniem lub nadmiernie się ślini. Częste infekcje nosa, seplenienie czy problemy ze zgryzem również powinny skłonić do konsultacji ze specjalistą.

Przyczyną takich symptomów złej pozycji spoczynkowej języka może być skrócone wędzidełko, mocno przerośnięty migdał lub nieprawidłowość związana z napięciem mięśniowym. Przywracanie nawyku właściwego układania języka w spoczynku musimy zawsze zacząć od usunięcia przyczyny. Jeśli dziecko ma mocno skrócone wędzidełko, nie uda się nam wypracować właściwej pozycji języka ze względu na problemy anatomiczne. Przerośnięty trzeci migdał, utrudniający swobodny oddech nosem i będący przyczyną oddychania ustami, nie da nam możliwości przywrócenia właściwego toru oddechowego, a zatem i wyćwiczenia właściwej pozycji spoczynkowej języka.

Kiedy uda nam się usunąć lub przynajmniej zminimalizować przyczynę możemy przejść do ćwiczeń usprawniających i pionizujących język oraz wzmacniających mięsień. Należy zaznaczyć, że pionizacja języka nie opiera się jedynie na umiejętności unoszenia języka i dotykania jego czubkiem górnych zębów. Ćwiczenia mają usprawnić język tak, aby dziecko swobodnie unosiło szeroki język i utrzymywać go na podniebieniu. Wypracowana pozycja, czyli układ języka w kształcie „kobry” musi się stać u dziecka naturalną pozycją spoczynkowa języka, nieobciążona napięciem i dyskomfortem w jamie ustnej. Tylko właściwe układanie języka daje nam możliwość wyrobienia nawyku oddychania przez nos, a tym samym- domykania ust.

W przypadku  terapii logopedycznej bardzo istotne jest zaangażowanie dziecka oraz włączanie w cały proces terapeutyczny opiekunów. Systematyczne ćwiczenia i utrwalanie nowych umiejętności w domu staje się bezcenne i znacznie skraca proces terapii.